دوست داشتن کسی که سزاوار دوستس نیست نوعی اسراف در محبت است.

یک دوست نا سازگار اما صمیمی،مثل ترکشی است که در نخاع فرو رفته است،تحملش درد آورو بیرون آوردنش فلج کننده.

اگر دلسوزی و ابراز همدردی ،مثل پروتئین،ارزش غذایی داشت هیچ کس در دنیا از گرسنگی نمی مرد.

شباهت دوست بد ومار آن است که هر دو ظاهری زیبا دارند ؛ و هردو در باطن تهدید کننده ی جان انسان هستند!

ارزش تابلوهای نصب شده در جاده ها و خیابان ها ، بیشتر از دوستان ناباب است ؛ زیرا آنها خطر را نشان می دهند،اما اینان خود خطر آفرینند!

نشانه ی دوست ناخالص آن اسنت که در حضورت دستت را می بوسد و در غیابت پایت را گاز می گیرد.

نشانه ی دوست خالص آن است که همچون آینه عمل می کند ، هم خوبی ها را به تو می گوید وهم بدی ها را.

امتحان دوست خوب چون امتحان ترمز ماشین است ؛ در مشکلات و سربالایی های زندگی حقیقت خود را نشان می دهد!

دوستی با کسی که غافل است خطرناک است،اما دوستی با کسی که خود را به غفلت زده است خطرناک تر است؛زیرا ، غافل ممکن است هدایت شود ولی کسی که خود را به غفلت زده هدایت نمی شود!

بعضی آدم ها سن سن زیاد دارند و فکر کم؛ والبته بعضی دیگر سن کم وعقل زیاد!

بعضی انسان ها مانند بعضی کتب هستند که اگر چند بار آن را بخوانیم نیز کم است،اما بعضی مانند کتابی هستند که باید نخوانده دور انداخت.

آدم ها را می توان با کتاب ها تشبیه کرد ،بعضی کتابها هر چه دارند از دیگران گرفته اند و بعضی هر چه دارند به دیگران می بخشند.

بعضی آدم ها نوار طنز و موسیقی اند وبعضی معلومات علمی؛ولی عده ای نوار آموزشی اند که البته کم هستند.

از روی بعضی آدم ها باید مشق نوشت واز روی بعضی جریمه!

بعضی برای بدست آوردن روزی کار می کنند و بعضی برای احتکار.

عده ای دود ماشین و کارخانه می خورند و بعضی سود آن ؛ در حقیقت عدهای رنج می برند وعده ای گنج.

بعضی افراد از کار فرار می کنند و کار از بعضی آدم ها!

خوشبخت کسی است که چراخ راهنما داشته باشد!در چراخ قرمز ها ترمز کند ولی اگر چراغ قرمز خون (جهاد) روشن شد ترمز جایز نیست و باید پیش رفت تا چراخ سبز را برای دیگران روشن کرد.