بدليل شکل ظاهری به ميگوی آب شيرين معروفند ولی تفاوتهای فاحشی با ميگوهای آب شور دارند. زيستگاه آنها عمدتا آبهای شيرين و لب شور است و معمولا در کف بستر و همراه با جلبکها و گياهان آبزی موجود در رودخانه ها ، استخرها و درياچه ها زندگی می کنند. کفزی بوده ، بستر را حفر کرده و در آن مخفی می شوند. هنگام روز در مخفيگاه خود باقی مانده و عمدتا هنگام شب فعال شده و تغذيه می کنند.
بدن آنها از طرفين فشرده شده و نيمه شفاف است و جز استتار هيچ وسيله دفاعی ديگری ندارند. اندازه آنها حدود ۱۵ ميليمتر بوده و بدن از ۱۱ بند تشکيل شده است. در هر بند يک جفت زائده پا مانند ديده می شود که وظايف مختلفی را بعهده دارند. برخی برای تغذيه ، برخی برای شنا و برخی ديگر برای راه رفتن اختصاصی شده اند. دو جفت آنتن دارند که در واقع اندامهای حسی آنها می باشند. يک جفت چشم مرکب هم دارند که مستقيما روی بدن قرار دارند (پايه چشمی در آنها وجود ندارد).
هم قابليت شنـا دارند و هم می تواننـد روی بستـر راه بروند. هنگام شنـا حـدود ۱۰ تا ۲۵ سانتيمتـر شنـا کرده و سپس برای استراحـت و تنفس توقـف می کننـد. هنگام توقـف بـدن را جمـع کـرده و بصـورت نيمدايـره در مياينـد. شنـای آنهـا معمولا به پهلـو انجـام می شـود ، به هميـن دليـل به آنهـا Side swimmer هم می گويند. با حرکت پاها جريان آب در اطراف آبششها برقرار شده و به تنفس آنها کمک می کند.
رژيـم غذائـی آنهـا شامل گيـاهـان آبـزی و جلبکهـای درحـال فسـاد و يا سايـر آبزيـان مرده و در حال فسـاد می باشـد و می تـوان گفـت که گندخوار يا مردار خوار هستند. البته گاهی هم به آبزيان کوچک زخمی و ناتوان که در کف بستر افتاده اند نيز حمله کرده و از آنها تغذيه می کنند.
يک نمونه نابالغ حدود ۱۰۰ درصد وزن خود در روز تغذيه می کند که اين نسبت در افراد بالغ به ۶۰ درصد می رسد. برای پوست اندازی و ساخت اسکلت خارجی خود نياز به کلسيم دارند ، بنابراين زيستگاههائی که از نظر کلسيم غنی باشند ، محل مناسبی برای زيست آنها بشمار می آيند.
